بسمه تعالی
«وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ» (آل عمران/ ۱۰۳)

ملت‌های برادر عرب و برادران لبنان و فلسطین بدانند که هر چه بدبختی دارند از آمریکا و اسرائیل است (امام خمینی).

انتقال پایتخت رژیم غاصب اسرائیل از تل‌آویو به بیت المقدس از نیت‌های شیطانی و شومی است که سران صهیونیسم در سر دارند. رئیس جمهور آمریکا برای عملی ساختن این خیال شیطانی تصویب کرد، تا سفارت آمریکا از تل‌آویو به بیت المقدس انتقال یابد. روشن بود که هیچ حکومتی در دنیا این کار نابجا و خلاف قوانین بین‌المللی را همراهی ننماید و چنین شد.

خوشبختانه حکومت‌های خاورمیانه با حفظ اتحاد و یکپارچگی در برابر این سیاست ناسنجیده آمریکا ایستادند. نیک واضح است که رئیس دولت آمریکا تصمیم گرفته است تا کشورهای خاورمیانه، به ویژه کشورهای اسلامی، را به جنگ نیابتی بکشاند تا بر مقاصد شوم و پلید خود دست یابد و پای حکومت صهیونیستی را محکم‌تر سازد؛ لذا کشورهای منطقه و دولت‌های اسلامی در برابر سیاست‌های سردمداران آمریکا که همواره دنبال نقشه جدید هستند، وظائف خطیری را در پیش رو دارند.

می‌دانیم ایجاد اختلاف و تفرقه و کینه در میان کشورهای منطقه از اهداف شوم آنان است. در این روزگار تلخ‌تر از زهر انتظار می‌رود که کشورهای اسلامی اختلافات خود را کنار بگذارند و یکپارچه به ندای قرآن توجه کنند که می‌فرماید: «تَعَالَوْا إِلَىٰ کَلِمَهٍ سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمْ» و یا «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ».

مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم ضمن محکوم کردن تصمیم نادرست و ضد قانونی دولت آمریکا مبنی بر انتقال سفارت رژیم صهیونیستی به بیت المقدس از مسلمانان منطقه به ویژه دولت‌ها می‌خواهد تا با حفظ وحدت و یکپارچگی، تقابل و ایستادگی خود را در برابر سیاست‌های تفرقه‌افکنانه آمریکا حفظ کنند تا مسلمانان به ویژه فلسطینیان شاهد روزهای تلخ‌تر از این نباشند.

منتشر شده در یادداشت
سه شنبه, 14 آذر 1396 16:31

مثلث شوم

سیدصادق حقیقت

پس از فروکش‌کردن جنگ در سوریه و به عقب رانده‌شدن داعش، این سؤال مطرح است که خاورمیانه جدید چه نقشه‌ای خواهد داشت؟ و جایگاه ایران اسلامی در این بین چیست؟ دراین‌باره به شکل گذرا می‌توان به چند نکته اشاره کرد:

١- ایران قدرت بزرگی در منطقه خاورمیانه است و در دوره پساداعش بر قدرت آن افزوده شده. شاید اقرار به همین مسئله، فضا را برای رقبای این کشور تنگ و تیره کرده باشد.

٢- بازپس‌گرفتن مناطق اشغال‌شده از سوی خلافت خودخوانده داعش، به‌معنای نابودی کامل این گروهک نیست، چراکه این نیروها به شکل متعصبانه به عملیات‌های کور و زیرزمینی خود ادامه خواهند داد و چه‌بسا با تشکل جدیدی ظاهر شوند.

٣- عربستان به هیلاری کلینتون کمک مالی کرده بود و انتظار داشت ائتلافی با او علیه ایران اسلامی شکل دهد، اما بلافاصله بعد از پیروزی غیرمنتظره ترامپ، با تیم او وارد مذاکره شد و گوی سبقت را از رقبا ربود. در این فاصله بود که برخی تحلیلگران روابط بین‌الملل احتمال همکاری راهبردی ایران و رئیس‌جمهور جدید آمريكا را امری «قریب» می‌دانستند، اما واقعیت خلاف این بود و متأسفانه ائتلافی علیه ایران شکل گرفت و آن را به امری «غریب» بدل کرد! یک سر این مسئله را باید در بالاآمدن تیم ضدایرانی ترامپ جست‌وجو کرد، همان‌گونه که سر دیگرش در سیاست‌های جدید محمد بن سلمان ریشه دارد. ایران برای ترامپ و بن سلمان، به «دیگری» تبدیل شده، به شکلی که آنها هویت خود را با ضدیت با ایران اسلامی تعریف می‌کنند.

٤- عربستان به این دلیل به‌راحتی توانست از کلینتون به ترامپ تغییر جهت دهد که لابی فعالی در ماه‌های پس از پیروزی ترامپ داشت. دقیقا عکس قضیه برای ایران صدق می‌کرد؛ ایران نه‌تنها لابی خاصی نداشت، بلکه قانونا نمی‌توانست داشته باشد؛ چراکه لابی‌کردن عملی قانونی برای کشوری است که با کشور میزبان رابطه سیاسی دارد.

٥- چیزی که وضع را وخیم‌تر کرد، صحنه‌گردانی اسرائیل در این بین بود. اضافه‌شدن اسرائیل به تیم آمريكا- عربستان، مثلثی علیه ایران به وجود آورده که بخش اصلی نقشه جدید خاورمیانه را باید در توافقات ایشان دید. عربستان جدید با پول‌های نفتی خود از سیاست افراط و سلفی‌گری فاصله خواهد گرفت و مدرنیزاسیون خاص خود را تجربه خواهد کرد؛ البته چه‌بسا این‌گونه نوسازی نامتوازن، مانند مدرنیزاسیون شاه، مسئله‌ساز شود. راهبرد آمريكا هم به دو دلیل با دولت عربستان پیوند خورده است: اولا به توافقات اقتصادی و نظامی با این کشور دل بسته است، ثانیا سیاست فروش سلاح بین جمهوری‌خواهان به معنای تمایل به وضعیت بحرانی یا جنگی تلقی می‌شود. اسرائیل همان‌گونه که در قضیه جنگ با داعش و بحران عراق و سوریه هزینه خاصی متحمل نشد، رندانه ترجیح می‌دهد بدون دادن هزینه، ضلع اول (و نقش‌آفرین و آتش‌بیار معرکه) باشد.

٦- تصور عربستان جدید و دولت ترامپ از ایران واقعی نیست. ایران با پذیرش برجام نشان داد سودای دستیابی به سلاح اتمی را در سر نمی‌پروراند و تهدیدی علیه صلح و ثبات منطقه و جهان محسوب نمی‌شود. همان‌گونه که سازه‌انگاران معتقدند، بیش از آنکه سلاح و منابع اقتصادی در این بین تعیین‌کننده باشد، بیناذهنیت و تصور رهبران این کشورها مؤثر بوده است. عربستان که در دوره هاشمی و خاتمی روابط خوبی با جمهوری اسلامی داشت، اینک هویت خود را در ضدیت با این کشور و هلال شیعی تعریف می‌کند. چه‌بسا اگر شخصیت‌ها یا کشورهایی واسطه می‌شدند (یا بشوند)، این توهمات به این شدت به وجود نمی‌آمد.

٧- در مقابل مثلث اسرائیل- آمريكا- عربستان، محور مقاومت (ایران و لبنان و سوریه) و روسیه قرار دارند. اروپا و چین و دیگر کشورها بازیگران اصلی خاورمیانه جدید نخواهند بود، همان‌گونه که فرانسه یک روز به ایران اقبال داشت و روز دیگر ادبار! شاید فرانسه هم فهمیده که «کدخدا» را باید دید!

٨- منطق سیاست بین‌الملل حول «منافع ملی» شکل می‌گیرد. هیچ کشوری دوست یا دشمن ابدی کشور دیگر نیست. براین‌اساس، روسیه هم تا وقتی با ماست که منافع ملی‌اش اقتضا کند. هرچند فعلا روسیه منافع خود را در دفاع از محور مقاومت می‌بیند، ولی دو دغدغه دیگر هم دارد: بالارفتن قیمت نفت، فروش سلاح و به‌ویژه سامانه‌های اتمی و موشکی (همانند سامانه اس- ٤٠٠).

٩- مواضع سیاست خارجی ایران علاوه بر وزارت خارجه، توسط دستگاه‌هاي ديگر نیز اتخاذ می‌شود. این امر هرچند ممکن است نشان‌دهنده نوعی کثرت در امر سیاست باشد، ولی به نوبه خود می‌تواند به مبهم‌کردن فضا نیز کمک کند.

١٠- نتیجه گزاره‌های فوق آن است که احتمال درگیری بین مثلث اسرائیل- آمريكا- عربستان و محور مقاومت، به‌ویژه به شکل یک جنگ محدود، دور از ذهن نیست. ترامپ به‌ظاهر می‌خواهد به عربستان خوش‌خدمتی کند و ولیعهد جوان عربستان هم نیاز دارد علائم تغییر در سیاست خارجی این کشور را نشان دهد. چه‌بسا، بعد از سوریه، این‌بار نوبت لبنان باشد. دلیل آن هم روشن است: نفوذ ایران در قلب مردم لبنان (حتی بین بسیاری از مسیحیان)، نقش مهم این کشور در ایستادگی محور مقاومت و همسایگی این کشور با اسرائیل. نهاد تعیین‌کننده سیاست خاورمیانه در آمريكا، پنتاگون است. منافع ملی آمريكا به سلائق دو حزب فوق گره نخورده است. به همین‌دلیل باید گفت آمريكا متمایل به واردشدن در جنگ گسترده،همانند جنگ در عراق و افغانستان، نیست. ایران با عراق و افغانستان تفاوت اساسی دارد، درعین‌حال که ایران اسلامی باید مقتدرانه بر مواضع برحق خود بایستد، به هوشیاری و اصلاح ذهنیت‌ها با حاکمان عربستان (و حتی آمريكا) نیاز مبرم دارد. اگر شعله جنگ جدیدی در خاورمیانه افروخته شود، برنده آن اسرائیل و کارخانه‌های اسلحه‌سازی شرق و غرب و بازنده آن دولت‌ها و ملت‌های منطقه خواهند بود.

منتشر شده در یادداشت
چهارشنبه, 08 ارديبهشت 1395 09:21

جنگ سرد را پایان دهیم

محمدتقی فاضل‌میبدی

چکیده :تا زمانی که این جنگ سرد میان ایران و آمریکا وجود دارد در بر همین پاشنه می‌چرخد. چین، روسیه و کوبا که در این قرن انقلاب بزرگی را پشت سر گذاشتند، پس از سال‌ها جنگ سرد و هزینه‌های زیاد، عاقبت بر سر میز مذاکره با آمریکا نشستند و در‌های سفارت خود را گشودند. و رفت و آمد اقتصادی و سیاسی خود را بر قرار ساختند. هزینه‌هایی که جنگ سرد در دراز مدت بر کشور‌ها تحمیل می‌کند، کمتر از جنگ‌های نظامی نیست. ادامه این سیاست به سود منافع ملی ما نخواهد بود. پس از اوباما سیاست آمریکا در منطقه چه خواهد شد، روشن نیست. یقینا کسانی که جلو آمده‌اند سیاست آمریکا را در منطقه فعال‌تر و احیانا خشن‌تر خواهند کرد....

درخبر‌ها آمد که آمریکا حدود ۲ میلیارد دلار پول ایران را دستبرد زده و قصد مصادره آن را دارد. حال چرا آمریکا پس از برجام دست به این کار زشت زده و با کمال تاسف دولت این کشور نیز آن را تایید کرده، نمی‌دانیم. و از سویی چرا تندروهای ایران این ظلم آمریکا را حربه‌ای علیه دولت روحانی کرده‌اند که هیچ نقشی در آن نداشته، پاسخ روشن است.

می‌دانیم که بر اساس اسناد، دولت قبل این پول را در برابر اوراق بهادار در بانک‌های آمریکا ذخیره کرده است. دولتی که خودش را آماده برای مدیریت جهان می‌کرد و آمریکا را در حال فروپاشی می‌دانست. که این هم یکی از مواریث گران‌بهای دولت پیش برای این دولت و ملت است. سوال اساسی این است که چرا آمریکا هر از چند گاهی دست به کارهایی می‌زند که دولت و ملت ایران را با بحران سیاسی روبه‌رو سازد؟

به نظر حقیر که الفبای سیاست را درست نمی‌داند تا زمانی که این جنگ سرد میان ایران و آمریکا وجود دارد در بر همین پاشنه می‌چرخد. چین، روسیه و کوبا که در این قرن انقلاب بزرگی را پشت سر گذاشتند، پس از سال‌ها جنگ سرد و هزینه‌های زیاد، عاقبت بر سر میز مذاکره با آمریکا نشستند و در‌های سفارت خود را گشودند. و رفت و آمد اقتصادی و سیاسی خود را بر قرار ساختند. هزینه‌هایی که جنگ سرد در دراز مدت بر کشور‌ها تحمیل می‌کند، کمتر از جنگ‌های نظامی نیست. نتیجه اینکه تا مادامی که آمریکا و ایران روابط خود را عادی نسازند، ما همواره این مشکل را خواهیم داشت. درست است که آمریکا مهد دموکراسی است ولی ثروت صهیونیست‌ها و لابی اسراییل در آن جا نباید دست‌کم گرفت. چرا باید در آزمایش موشکی که حق هر کشور است، جمله‌ای با خط عبری نوشته شود که لابی صهیونیسم در آمریکا و یا جاهای دیگر جهان، منافع ملی ما را نشانه رود؟

آخرین سخن راقم این سطور این است: در این چند ماهی که برای دولت فعلی آمریکا فرصت باقی مانده و زمینه خیلی از فرصت‌ها برای ایران فراهم می‌باشد، در حد ممکن با حفظ عزت و اقتدار ایران به این جنگ سرد پایان داده شود. چرا که ادامه این سیاست به سود منافع ملی ما نخواهد بود. پس از اوباما سیاست آمریکا در منطقه چه خواهد شد، روشن نیست. یقینا کسانی که جلو آمده‌اند سیاست آمریکا را در منطقه فعال‌تر و احیانا خشن‌تر خواهند کرد.

سیاستی که تندروهای ایران در این چند سال پی گرفتند، از ورق‌پاره خواندن تحریم‌ها تا حمله به سفارت‌ها و حمله‌های تند رسانه‌ای علیه کشور‌ها و کسان، کوچک‌ترین سودی برای جمهوری اسلامی ایران نداشته است. مردم ایران هم در این چند انتخابات گذشته نشان دادند که از سیاست اعتدال و ارتباط استقبال می‌کنند و از سیاست‌های خشن و افراط گونه پرهیز و ادبار می‌نمایند.

 

منتشر شده در یادداشت
بازگشت به بالا